مهدی پورعلیا

بلبل از فیضِ گل آموخت سخن، ور نه نبود این همه قول و غزل تعبیه در منقارش هزاران سال قبل‌تر، وقتی آدم‌ها دیدند توی آب، موجوداتی وجود دارند که نفس می‌کشند، زنده‌اند و حرکت می‌کنند شگفت‌زده شدند. شگفت‌زده شدند چون آن‌ها نمی‌توانستند زیر آب نفس بکشند و به راحتی حرکت کنند. هزاران سال قبل‌تر، وقتی … ادامه

نور زرد، پنجره پنهان شده پشت درخت را لو می‌دهد. کافه‌ای خجالتی، بدون تابلو، با پنجره‌ای کوچک و درختی تنومند که انگار نمی‌خواهد بگذارد کسی پیدایش کند. در حال رانندگی بودم که نگاهم به کافه‌ای کوچک و جالب افتاد. یکی دو خیابان آنطرف‌تر از خانه‌مان. کافه‌ای که به تازگی شروع به کار کرده و تنها … ادامه

در دو پست گذشته درباره تولید محتوا و آموزش غر زدم. در پست اول از این گفتم که نگاه تولیدمحور می‌تواند هدف را از تخصص و حل مسئله جدا کند و ما را به سمت کاری تکراری و سطحی ببرد. در پست دوم هم از آموزش گفتم. آموزشی که ذاتا کار ارزشمندی است، اما وقتی … ادامه

مصطفی می‌گوید خیلی از آدم‌ها کپی‌رایتینگ را نمی‌شناسند و بهتر است به رشد صنعت خودمان فکر کنیم. با آموزش و تولید محتوا آن را برای دیگران جا بیندازیم. من این «فکر کردن به بزرگ‌تر از خود» را دوست دارم. آموزش دادن کاری ارزشمند است. بسیاری از بزرگان تاریخ یا مستقیم شاگردان بزرگی تربیت کرده‌اند مثل … ادامه

من از عبارت «تولید محتوا» بیزارم. نه به این دلیل که با محتوا مشکل دارم. اتفاقا سال‌ها سر و کارم با کپی‌رایتینگ، توضیحات محصول، تبلیغات و… بوده. چند سالی هست که محتوا تبدیل به یکی از کلمات پرتکرار دنیای کسب‌وکار شده. من همیشه با عبارت‌هایی مانند «تولید محتوا»، «داریم محتوا تولید می‌کنیم»، «اگر نمی‌دانی چه … ادامه

امید، نوری است که هر انسانی می‌تواند روشنش کند. آتشی است که می‌توان مشعل‌های دیگر را هم با آن روشن کرد. امید زاینده است. و ما چگونه می‌توانیم زنده بمانیم بی‌آنکه امیدی داشته باشیم به فردا؟ چطور امید داشته باشیم؟ چطور چراغ امیدمان را روشن نگه‌داریم؟ امید زاینده است. یعنی زندگی می‌دهد. و هر چیزی … ادامه

تاریکی دارد همه جا را می‌گیرد. و کسی شعله‌ای افروخته به کوچکی برگ درخت؛ شعله‌ها روشن می‌شوند، و ما هر یک با آتشی در دست، امید را دست به دست می‌کنیم.

کاغذ رفیق گرمابه و گلستان من است. و چه خوشحالم از همنشینی با این رفیق بی‌زبان. کاغذ زبان ندارد، اما حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. کاغذ مثل آینه است. نه اصلا کاغذ خشت خام است. همان است که می‌گویند: «آنچه تو در آینه می‌بینی ما در خشت خام می‌بینیم» من بارها برخورده‌ام به نوجوانانی که … ادامه

گاهی پیش می‌آید که نظم شخصی به بی‌نظمی شخصی تبدیل می‌شود. البته من معتقدم که بی‌نظمی آنچنان هم شخصی نیست. بی‌نظمی یک چیز عمومی است. یعنی بی‌نظمی همه آدم‌ها شبیه هم است. یک عالمه کار عقب افتاده. یک عالمه استراحت از پیش خرج شده. برنامه ریزی برای بیست و پنج ساعت کار کردن در روز. … ادامه

پیش نوشت: کلمه «هیچ» یکی از جذاب‌ترین کلمه‌های زبان فارسی است. اینطور که متوجه شدم، فقط برای من جذاب نبوده و آدم‌های زیادی به آن توجه نشان داده‌اند. از شاعران نامداری مثل حافظ، مولانا، خیام و… که فلسفه فکری و شعری خودشان را بر این مفهوم بنا کرده‌اند. تا پرویز تتاولی که به مفهوم «هیچ» … ادامه