طی کردن هر مسیری، در نهایت به دشواری‌هایی در آن مسیر می‌رسد. اگر در کاری به بن‌بست، ابهام، نمی‌دانم چه کنم برنخورده‌اید پس احتمالا مسیر را رو به جلو نرفته‌اید.
من هم مثل هر کسی در مسیر کاری کپی‌رایتینگ با دشواری‌هایی دست و پنجه نرم می‌کنم. اما متوجه شدم که می‌توان بین انواع مشکلات تمایز قایل شد.
این تمایزگذاری می‌تواند در هر کاری موثر باشد. اثرگذار بر این که در طول مسیر بدانیم الان درگیر چه نوع دشواری‌ای هستیم و چطور باید برخورد کنیم.
مسائلی که من معمولا به چالش می‌خوردم چنین چیزی بودند: دشواری‌های مهارتی و دشواری‌های روان‌شناختی.
دشواری‌های مهارتی مثل این که هنوز برای ساختن عبارت‌های مناسب، ذخیره کافی از تجربه‌ها، الگوهای زبانی و تصمیم‌های سریع ندارم.
دشواری‌های روان‌شناختی هم مثل این که ممکن است هنگام نوشتن، بخش تحلیل‌گر ذهن خیلی زود وارد قضاوت شود و اجازه ندهد ایده‌های خام و خلاقانه به وجود بیایند.
این دو همزمان می‌توانند وجود داشته باشند.
هر کسی که کار خلاقانه می‌کند، از جمله کپی‌رایتر، به مقداری از آزادی برای اشتباه کردن نیاز دارد. اما ذهنی که سال‌ها در پی استدلال و منطق بوده اینجا هم می‌خواهد مو را از ماست بیرون بکشد. در نهایت موانعی برای پیش رفتن ایجاد می‌کند.
برای حل دشواری‌های اول (دشواری‌های مهارتی) ممکن است سراغ کسب مهارت و تمرین کردن بروید. برای دشواری‌های نوع دوم (روان‌شناختی) ممکن است سراغ مراقبه، خلوت کردن برنامه روزانه ومشاوره گرفتن بروید.
در نهایت نشناختن و تمایز قایل نشدن بین این دشواری‌ها ممکن است ما را دنبال پاسخ اشتباهی بفرستد. پاسخ‌هایی مثل یک کلاس دیگر رفتن، یک کتاب بیشتر خواندن، برقرار شدن شرایط مناسب.