چطور حضور دیجیتالی خودمان را عمیق‌تر، واقعی‌تر و برآمده از درون خودمان کنیم؟
چطور فقط تولید کننده نباشیم؟
چطور تبدیل به خالی پر کن نشویم و حرفهای سطحی و بی‌ربط نزنیم؟
چطور مثل برخی از افراد، حرف دیگران را قرقره نکنیم و آموزش‌های سطحی ندهیم؟
مثل آن‌هایی که غذای نخورده را می‌رینند، آموزش صبح را دم غروب تبدیل به درسی برای دیگران نکنیم؟
حضور در فضای دیجیتالی (وب و شبکه‌های اجتماعی) صورت تازه‌ای از «ارتباط گرفتن» است. ارتباط گرفتن دو طرف دارد. من که دارم حرف می‌زنم، و تو که مخاطب من هستی و گوش می‌کنی یا این متن را می‌خوانی.
من دارای یک جایگاه هستم. اما جایگاه من کجاست؟ یعنی کی‌ام؟ چی‌ام؟ کجای مسیرم؟ چی دارم؟
اولین کار شناخت جایگاه است. باید بتوانم به سوال‌های بالا پاسخ مناسب بدهم.
آموزش دادن کار بزرگان است. یعنی کسی که در مسیر مشخصی، از ما بزرگتر است. احتمالا سال‌ها تجربه بیشتری دارد، یا حتی توانایی انتقال موضوع پیچیده به زبان ساده را داشته. به ما کمک می‌کند که ما هم بهتر یاد بگیریم.
گفتن از تجربه‌ها، کار با تجربه‌هاست. افرادی که با سال‌ها کار و تلاش، کوله باری از شکست، پیروزی و تجربه با خود حمل می‌کنند.
من کجای مسیرم؟
برای کسی که اول مسیر است، کنجکاوی‌های اول مسیر، سوال‌های اول مسیر مهم است.
به معنی حرف نداشتن نیست. به هر حال هم‌سطح‌هایی و هم‌مسیرهایی داریم. افرادی که حرفهای مشترکی با آن‌ها داریم. دغدغه‌ها، شوخی‌ها، ترس‌ها و سوال‌هایی که خودمان بهتر درک می‌کنیم. آن‌ها حرف‌مان را بهتر می‌فهمند.
بعدا وقتی جلوتر رفتیم و حرفهای تر شدیم، این خودش می‌تواند مدرکی برای نشان دادن مسیر رشد به دیگران باشد. حتی می‌تواند مدرکی برای افتخار کردن خودمان به خودمان شود.
آدم‌های حرفهای معمولا از گذشته خودشان هم خوشحالند و هم شرمسار. شرمسار از این جهت که چقدر ساده انگارانه و حتی اشتباه به مسائل نگاه می‌کردند. و خوشحال که مسیرشان را طی کرده و عمیق‌تر شده‌اند.
مهم این است که اینطوری واقعی هستیم. آدم‌ها به سادگی واقعی بودن را از نمایشی بودن تشخیص می‌دهند. حرف واقعی را می‌فهمند. حرف واقعی است که به دل می‌نشیند. واقعی است که اصالت دارد.
واقعی بودن، باعث تمایز می‌شود. وگرنه ۳ راه بیل زدن را ده نفر دیگر هم آموزش می‌دهند.
شناخت جایگاه باعث می‌شود موضع مناسب‌تری بگیریم
اصرار بر حفظ تصویر یک متخصص همه‌چیزدان، اجازه خطا کردن را از آدم می‌گیرد. کسی که بالاست انتظار می‌رود کمتر خطا کند. مسئله این نیست که بزرگترها حق خطا کردن ندارند. مسئله این است که تصور «من اجازه خطا کردن ندارم» منجر به کمال‌گرایی می‌شود. به جان آدم ترس می‌اندازد و در نهایت فعالیت در فضای دیجیتالی را بسیار سخت می‌کند. هر شکست و هر خطار را ممکن است مساوی با سقوط از جایگاه استادی بدانید. به هر حال پوسته ظاهری و نمایشی «من حرفهای هستم» باید حفظ شود حتی به دروغ و نمایش.
ولی آماتوری که جایگاه خودش را می‌داند، یا حتی با تجربه‌ای که تازه می‌خواهد حضور دیجیتالی داشته باشد، خطا کردن را به رسمیت می‌شناسد. به خودش اجازه می‌دهد که جایی را اشتباه بفهمد، خطا کند و حتی این را به نحوی نمایش هم بدهد.
شناخت جایگاه، باعث انتخاب موضع مناسب‌تر می‌شود. از موضع بالا به مخاطبم نگاه کنم؟ از موضع پایین؟ یا حتی خودم را هم سطح مخاطب ببینم؟
احتمالا تا الان متوجه شده باشید که نظر من در مورد آن‌ها که می‌گویند: «از هفته اول مشکل مخاطب را حل کن» چیست. معتقدم از همان اول نباید مثل قاشق نَشُسته وسط پرید.
اگر صفحه‌ای شخصی دارید مثل وبلاگ من، شاید اصلا قرار نباشد مشکل کسی را حل کنید. اول باید مشکل خودتان را حل کنید. از فرصت استفاده کنید تا دانش‌تان را منسجم کنید. بهانه‌ای برای مثال‌های تازه پیدا کردن، عمق بخشیدن به دانسته‌ها و پیدا کردن همفکر.
برای صفحات رسمی یا کاری هم باز چنین چیزی می‌تواند مصداق پیدا کند. فروشنده‌هایی که از راه نرسیده می‌خواهند چیزی بفروشند معمولا موجب عذاب مشتری می‌شوند. بیشتر آدم‌ها در پی دست به سر کردن چنین فروشنده‌هایی بهانه می‌آورند. معمولا فروشنده‌های حرفهای و موفق، در ابتدا فرصتی برای آشنایی و برقراری ارتباط در نظر می‌گیرند.
کسی که از راه نرسیده حل مسئله می‌کند، مرد عنکبوتی است که ناگهان از بین ساختمان‌ها پیدایش می‌شود. نه کسب‌وکار رسمی شما.